بسم الله الرحمن الرحیم
سلام و عرض ادب
در میانه چله اتفاق میمونی افتاد که حیفم اومد با شما به اشتراک نگذارم!
قرار شد تا شهریور برنگردم خانه. اما منصرف شدم و به این نتیجه رسیدم نیاز به مدتی دوری از تهران دارم و آدمهایی که قدمهام رو برای اجرای جهاد در راه خدا شل میکنن! به تعبیری، تجدید قوا!
در اثنی، سری به مشهد میزنم و حرم آقا امام رضا جان(ع) و عرض ارادتی و سلام رسوندنی. امشب راهی خواهم بود اگر خدا توفیق بده.
بنویسید تا به خاطرم بمونه نائب الزیاره باشم.
سلام و سفارشات رو برسونم!
این نکتهی اول. نکتهی دوم در باب تجربیاتی هست که کسب کردم. نتیجه رو خدمت اعزه عارض میشم! آی ای مردم! آرامش، اراده، ارتباط با خدا، حال خوش، تمرکز، پرتلاش بودن و کوشایی، هرچیز که میطلبید و نمییابید، در دوری از مردم پیدا میکنید! قاطی مردم شدن فقط اراده و ثبات قدم رو از شما خواهد گرفت.
متوجه حرفم میشید؛ نمیگم عزلت، نمیگم ایزولیشن! میگم قاطی نشدن. غرق نشدن. اکثر وقتتون رو تنها باشید. حتی اگر لازم شد برای مدتی طولانی فقط با خانواده یا دوستان بسیار نزدیک و یکدل و قابل اعتماد بگذرونید. از دمخور مردمان شدن شما رو خیری نخواهد رسید! از برادر کوچکتر شما توصیه. جدی هم نخواستید بگیرید گوشه ذهن مبارک به خاطر بسپارید؛ شاید جایی به درد خورد.
به پناه پروردگار بزرگ میسپارمتون
یاعلی(ع)