شرح حال

آخرین ماه زمستان رسید. برای من امسال تحویل سال یک ماه زودتر می‌رسه. فردا 1 اسفند با نام و یاد خدا میریم واسه یه چله‌ی خاص و دشوار. باید با دانش آموزام صحبت کنم، اگه بتونم کنسلشون میکنم( انقدی راه افتادن که بدون منم اوکی باشن).

از گوشی استفاده نمی‌کنم. 10 می‌خوابم و 4 پا می‌شم. ارتش طور!

شاید به نظر سنگ بزرگی باشه نشانه نزدن اما یکی از مزایای خونه ما زود خوابیدنشه! میمونه زود بیدار شدن!

امروز رفتم دکتر و داروهای ADHDام رو تنظیم کردم! تو این چله می‌تونم به مصرفشون عادت کنم که واسه بعدش اوکی باشم!

باری، 40 روز تنهاییست و زمانی مناسب برای مرتب کردن ذهن، تقویت عادات خوب و تضعیف عادات بد، پیشرفت شخصی، و پیشرفت درسی!

اگر بخوام دیدگاه خام و اولیم رو نسبت له این قضیه بگم، حس می‌کنم هر انسانی به یک دوره مثل این دوره احتیاج داره!

شایدم نیاز نداره، ولی هرچی هس خیلی فایده داره!

اطاله کلام شد و تکرار مکررات

عرض دیگه‌ای نیست

ارادت و اخلاص

یاعلی

سلام و ادب و احترام

عرض خاصی نیست. فقط داشتم به یک نقل فکر میکردم و چه نقل زیبایی! گفتم با شما هم در میان بگذارم.

آنچنان نماند. این چنین نیز نخواهد ماند.

عرض سلام و ادب و شب بخیر

خواستم بگم این موزیک، بی شک جزو غمگین ترین موزیکهای پاپ فارسی هستش. با این موسیقی بسیار دلنشین و بی‌نظیر( که فک کنم گیتار اینسترومنت اصلیش هست) و صدای عمیق خواننده و متن پر مفهومش... علاوه بر این یکی از قدیمیها هم هستش و یجورایی نوستالژیک محسوب می‌شه. موزیک خاص و سنگینی هست. تقدیم شما🖤

تنها ترین عاشق - فریدون فروغی

عرض سلام و ادب

اتفاق نادری افتاد. نت خوابگاه( تا یکشنبه خوابگاه می‌مونم، یکشنبه میرم دانشگاه مرخصیمو میگیرم و بعد میرم خونه تاااا 14 فروردین!) از فیلتر در اومد و هنوز هم از فیلتر دراومده و بعلاوه اون محدودیت مصرف نداره! نت پر سرعتی که میشینیم بدون VPN باهاش یوتیوب میبینیم! نمیدونم چطور این اتفاق افتاده! اولش شبیه رویا بود که آقا عجب آزادی میچسبه😅 اما بعد دیدم مایی که به محدودیت عادت کرده بودیم این نامحدود شدنا باعث شده افسار زندگی از دستمون در بره! دیروز 5 گیگ Short یوتیوب دیدم! فک کنم بالای 5،6 ساعت بشه! چخبره! آقا نخواستیم!!

باری به هر جهت، تجربه خاصی بود و چسبید! تا یکشنبه احتمالا برن و درستش کنن دوباره ولی همین چند روز هم کافی بود واسه ما که بخوایم ته اینترنتو با قاشق در بیاریم😅

شادکام باشید

یاعلی

یک روز در خانه ماندم. دیشب برگشتم تهران. حدود 12ونیم ساعت طول کشید. آمدم وسایلم را جمع کنم و به آموزش اطلاع دهم. امروز دوباره بلیط برگشت به خراسان دارم. صبح سحرآمیزیست. خلوت و البته کاملا سفید پوش! از آن صبح ها که عکسش در ذهن پین می‌شود و تا سالها از یاد نمی‌رود! خواستم عکسش را در بلاگفا آپلود کنم اما ندانستم چطور! منصرف شدم!

تصمیم گرفتم حدود دو ماه از دانشگاه و تهران و آدمها دور باشم و بدون اطلاع کسی، در اتاقی که سال کنکورم در آن درس میخواندم برگردم و کم‌کاری هایم را در مطالعه جبران کنم و مهمتر از آن، قوای از دست رفته را برگردانم و عادات خوب را تقویت و بد را حذف کنم.

عقب میفتم.9 ترم سعی کردم عقب نیفتم اما نشد. به زمان احتیاج هست و بودن در کنار خانواده و نبودن بقیه آدم ها. شاید فرصت شد این وسط آمدم و نوشتم. شاید هم فرصت نشد. نمی‌دانم. تلفنم را خاموش می‌کنم. دوست دارم بی‌خبر ناپدید شوم. دوست ندارم بقیه بدانند کجا هستم و چه می‌کنم. حتی بهترین دوستانم. گمانم این آخرین فرصتهاییست که می‌توانم از مسئولیت زیستن شانه خالی کنم و جای جبران هم وجود داشته باشد. کم کم همه چیز دارد جبران ناپذیرتر و جبران ناپذیرتر می‌شود و من برای زندگی بدون خطا کمی شل گرفته‌ام!

نمی‌دانم چه می‌شود اما من متوکلم به خدا و مصمم هستم که از این توقف به نحو احسن استفاده کنم.

ارادتمندم.یاعلی

قوی کسیست که مقاومت کند. اما گاهی قوی‌تر است کسی که رها می‌کند. انسان گاهی در مسیری قرار می‌گیرد که به فواید یا به زیبایی های های آن دل میبندد و سعی میکند در برابر موانع رسیدن به آن مقاومت کند تا به آن فواید برسد. اما عمر و انرژی و بودجه و غیره‌ای که صرف آن می‌کند را در نظر نمی‌گیرد و بین سود و زیان آن تناسب واقع گرایانه‌ای نمی‌بندد.

انسان دیر یا زود متوجه می‌شود هزینه‌ای که پای رسیدن داده صرف نمی‌کند...! سختش است از فواید آن راه و البته هزینه ای که پای آن داده دل بکند لذا مقاومت می‌کند. با خود میگوید دیگران این هزینه را مثلا عمر را پای کاری دیگر گذاشتند و منم میخواهم این کار را ادامه دهم که هم به سودش برسم و هم عمرم تلف نشده باشد... این قدرت می‌خواهد که تصمیم بگیری دل بکنی از عمر گذشته و سود نرسیده...

اینجاست که رها کردن به مراتب دشوارتر می‌شود و البته البته ارزشمندتر...

ساعت 6ونیم:

+سلام حاجی چطوری

-سلام مخلصیم فداتشم

+مشد میای؟

-جان؟!

+مشد مشد

-والا چی بگم ... آره چطور؟

+جم کن وسایلتو یه ساعت دیگه حرکته(:

اینجوری می‌طلبه! ما خیلی چاکریم سلطان❤️

امروز یکی از بزرگترین شکستهای چند ماه اخیرم رو تجربه کردم. بخاطر عود اپیزودهای افسردگی بخاطر مصرف دارو، این ماه اصلا ماه من نبود و کلی شکست و طعنه و تیکه و منت از طرف دوستام، اساتید و خودم البته، متحمل شدم. امروز ظهر امتحان داشتم. بریدم و کلا سر جلسه نرفتم و مستقیم رفتم بیمارستان روانپزشکی که استادم هم رفته بود و ندیدمش. ناکامی پشت ناکامی

بلیطمم به خونه کنسل کردم و رفت واسه هفته بعد. روزهای تلخی رو میگذرونم و اوضاعم خیلی جالب نیست. از همه بدتر تضعیف روحیه معنویم هستش که بیشتر از همه اذیتم میکنه. خداوندگار ما! صَبَرْتُ عَلَىٰ عَذَابِكَ، فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَىٰ فِرَاقِكَ؟!

تا پشت آدمی به کوهی مثل پدر گرم باشد، دلش نمی‌لرزد. حال تصور کنید پدری را چون علی!

دل ما سوخته‌ی مِهر علیست! تب عشق نام مولا ازلیست!

نمی‌دانم نجف رفته اید یا نه اما حتی اگر چشمتان را ببندند و نفهمید حرم مولا رفته اید، باز هم نا خودآگاه در دل احساس آرامش می‌کنید!

عرضی نبود الا عرض ارادت به مولا و ادای احترام به شما عزیزان و البته عرض تبریک این عید خجسته.

علی یار و یاورتان

امروز صبح هندزفریی که سفارش داده بودم رسید. هنوز بعد 5 ساعت تحویل گرفتنش، بازش نکردم. گمونم یا دارم بزرگ میشم یا دارم میمیرم. اما مثل قبل نیستم. این رو مطمئنم

سلام و عرض احترام

صبح، پیشتر از برخاستن خورشید از دل افق، سوار سرویس شدیم!

این روزها طلوع نشده در راهیم و برخی هندزفری به گوش و بعضی سر به یک سو افتاده که یعنی خواب دیشبم کافی نبود! و بعضی گوشی به دست منتظر ترمز مینی بوس هستند که یعنی رسیدیم!

مه آلود است! یا شاید هم آلودگی هست، اما نه! بوی مه می‌دهد از چشم خوش بین من!

صد متر جلوتر را نمی‌توان دید!

صبح خلوت و غریبیست!

راستی شما چه! برای سرنوشت آماده‌اید؟

به نام خدا

عرض ادب و احترام

میخوام از نظر پزشکی یه مسئله رو بررسی کنم. قصدم این نیست روشهای غیر پزشکی رو بی تاثیر جلوه بدم بلکه فقط دیدگاه پزشکی رو مورد بحث قرار میدم.

کاری بوده که قبلا خوب انجام بدی؛ یا قبلا کارای مختلفیو میتونستی انجام بدی اما الان نمیتونی. حسش نیس. دلت میخواد انجام بدی ولی نمیشه. حالش نیس. میری سراغش اصن تمرکز نداری. هی دلت میخواد از سر اون کار پاشی بری سراغ مثلا گوشی. مثلا سیگار. مثلا گیم. مثلا چت. چرا اینطور میشه؟ چون تو دچار کمبود ترشح دوپامین شدی و مجبوری بری سراغ کارهایی که ترشح دوپامین رو در تو القا میکنن. کارهایی که لذت آنی بهت میدن و معمولا کارهای بیفایده‌ای هستن. چاره چیه؟ اولا دوز کارهای القا کننده ترشح دوپامین رو کم کن و بعد سعی کن مدتی کارهایی رو انجام بدی که بهت لذت واقعی می‌دن. سفر، مراوده با دوستان، فعالیتهای جسمی مثل کار و ورزش، وقت گذروندن با خونواده، ظرف شستن! جارو زدن خونه! خریدای خونه رو انجام دادن! این کارایی که آخر گفتم کارای خیلی مهمی هستن! در کنار کم کردن کارهای القا کننده آنی دوپامین و انجام کارهایی که لذت واقعی به آدم میدن یا آدم رو به تکاپو میارن، طی مدت کوتاهی وضعیت شما بهتر میشه و اصطلاحا حس انجام کارهایی که قبلا حسش نبود بهتون برمیگرده

لازم به ذکره اگر مثل بنده دچار ADHD( اختلال توجه و بیش فعالی) باشید یا دچار اختلال افسردگی باشید یا اخیرا ترومای روحی خورده باشید که نتونستید هضمش کنید و دارید باهاش به مشکل جدی می‌خورید، تو ترشح دوپامین مشکل پاتولوژیک دارید و خیلی سخت تره که بخواید با این روش های کانسرواتیو و حمایتی مشکلتون رو حل کنید! باید به روانپزشک مراجعه کنین چون دارو درمانی بهتون کمک خواهد کرد.

ارادتمندم در پناه خدا باشید

یاعلی

عاشِروهُنَّ بِالْمَعْروفِ فَاِنْ كَرِهْتُموهُنَّ فَعَسى اَنْ تَـكْرَهوا شَيْئا وَ يَجْعَلَ اللّه‌ُ فيهِ خَيْرا كَثيرا؛

با زنان به شايستگى رفتار كنيد، و اگر آنها به جهتى ناخوشايندتان بودند اظهار نكنيد چه بسا چيزها كه ناپسند شماست، حال آن‌كه خداوند در آن، خير فراوانى براى شما قرار داده است.

سوره مبارکه نساء آیه19

سلام عرض ادب و وقت بخیر

به این فکر میکردم... که یکی از سخت ترین چیزها در دنیا دل کندن هست.

دل کندن از گذشته، از وسیله‌ای که دوستش دارید، از کسی که دوستش دارید، خلاصه از هر چیزی که به نوعی نداشتن اون برای شما رنج آور و طاقت فرسا هستش

اما همیشه لازم بوده و مهارتی هست که هر انسان باید برای رستگاری خودش چه در دنیا و چه عقبی بدست بیاره...

اگر از من بپرسید چطور، معتقدم باید از چیزهای کوچک شروع کرد. نوشابه دوست دارم اما مضره و نمینوشم. نه فقط مضره که من رو ترغیب میکنه که از چیزهایی که دوسشون دارم اما نباید داشته باشم، نتونم دل بکنم...