شرح حال

رویا، Dream، نامی است که به هدفی که برای رسیدن به آن سخت مشتاقی اطلاق می‌شود! رویا داشتن رو تجربه کردم. رویا نداستن رو هم تجربه کردم. راستش نمیتونم بینشون شباهتی قائل بشم. جز کینکه راننده هر دوشون رو به نام سید مهدی هاشمی میشناسن. دو انسان کاملا متفاوت. حقیقتا دکتر شهید بهشتی زیبا میگه که برادران و خواهران، عاشق شوید؛ زندگی به عشق است...

زندگی بی عشق، بی هدف، تو رو مشغول کارهایی میکنه که ظاهرا ازشون  لذت میبری اما درنهایت افسردت میکنن. انسان برای سختی کشیدن آفریده شده اما سختیی که در پی‌اش دسترنجی حاصل بشه. نه رنجی که از پی سختی نکشیدن به دل آدم بشینه و با هیچ کلنگی هم از دل نخیزد!

در حال حرکت به سمت بیمارستان فیروزآبادی هستم، صبح زود از خواب پاشدم و خسته و بی انرژی به هم اتاقیم نگاه میکردم که پر انرژی پاشده و داره ورزش میکنه. رویام رو از یاد برده بودم. بی رویا زندگی برام معنایی نداره. رویا همانا که خود باتری انسانه. عاشق باشیم و رویا بپردازیم!

حدود 50 روزه که اومدم تهران و برنگشتم شهرستان. دلم واسه خونه و خونواده قد یه ارزن شده. استاژر که شدم متوجه شدم چه نعمتیو از دست دادم! دیگه فرصت نمیکنم برگردم خونه و باید به سختی یه فرصت پیدا کنم و نهایتا سه چهار روزی برگردم بتونم ببینمشون. میدونین واقعا زندگی رو در لذت بردن در چیزهای کوچیک میبینم. چیزهایی به ظاهر کوچیک، که بعدها دلت خیلی واسشون تنگ میشه و خیلی بیشتر حسرت انجام دادنشونو میخوری. تصمیم گرفتم مهاجرت نکنم و با خونوادم باشم. چون حس میکنم 40 سال بعد کرسی استادی دانشگاهای تاپ دنیا هم اونقد بهم حال نمیده که تماشای لبخند رضایت مادر و پدرم بهم میده. هدفی هم که دارم کاملا همین طرف قابل اجراس.
اما اگه یه نفر بخواد بیاد متقاعدم کنه برم بهش گوش میدم. البته افراد زیادی هم تا حالا راجع به مهاجرت بام حرف زدن که البته بیراه هم نگفتن واقعا؛ اما بازم نتونستن متقاعدم کنن. هنوز واسه زندگیم بیش از هر چیز دیگه ای ارزش قائلم. به قول جی جی که میگه زندگی رو ترک کردم واسه رویام! من هنوز رویایی ندارم که بتونه متقاعدم کنه بخاطرش زندگیمو ترک کنم!

بنویسم. از قدیم. یه دانشجوی بسیار بسیار ضعیف. نمرات افتضاح. 4 سال بی آبرویی. 4 سال شکست کامل. رد دادگی! این کاربر تا قبل شروع استاژری یه دانشجوی نه چندان اینترست و موفق بود. تا اینکه با شروع بیمارستان، تصمیم گرفت مطالعه رو شروع کنه. از نظر ذهنی تصمیم گرفته ولی عادتهاش به راحتی از بین نمیرن. اون از نظر عادتی هنوز آدم قبلیه. بعضی روزا عادتای قبلیم میان سراغم. درونم یه جنگ تمام عیار درست میشه بین ذهن و عادتم. من واسه درس برنامه های زیادی دارم ولی واسه عادتهام هنوز برنامه نچیدم. اونا هنوز مثل جاسوس آزادانه تو سرزمین درونم قدم میزنن و سعی میکنن همه جا رو به هم بریزن. راه شکست عادت چیه؟ من یه برنامه واسشون دارم. عادت از طریق تکرار به وجود میاد. این تکرار اگه ارادی باشه دیرتر باعث ایجاد عادت میشه ولی بلخره میشه! متوجه شدید؟ راه شکست عادت بد جایگزین کردنش با یه عادت خوبه. اما این کار دشواره. من چون امروز ذهن دارم بهم کمک میکنه. قبلا ذهن نداشتم. هدف نداشتم. فقط تصمیم میگرفتم و تصمیم خالی کمکم نمیکرد. شکست میخوردم اما امروز هدف بهم کمک میکنه کنار اراده و برنامه ریزی عادتهام رو شکست بدم. به علاوه تماشای هدف تو بیمارستان و سروکارداشتن مستقیم با پروسه های درمانی خیلی بهم قدرت میده. وقتشه سرزمینم رو از جاسوس تخلیه کنم.

Seyed  01/4/14

تو این 10 روز استاژری داخلی بودن تو بیمارستان فیروزآبادی، رسما عاشق این بیمارستان شدم! اتندا عالی، باسواد، مهربون، دلسوز، اینترنا صمیمی، دلسوز، باحوصله، باسواد، بامعرفت، کیسا کیسای شایع و مهم، تعداد بیمارا کافی( البته کاش همیشه تعدادشون کم باشه ولی واسه آموزش شرایط مهیاست). واقعا دلم به حال اونایی که رفتن فیروزگر و رسول میسوزه! آف چیه ما داریم اینجا حال میکنیم! واقعا فیروزآبادی بین بیمارستانای علوم پزشکی مث نگین فیروزس! آدم کار یاد میگیره. خداروشکر میکنم که شرایط رو طوری چید که امروز اینجا باشم. خدایاشکرت
جا داره همینجا یاد کنم از استاد کشتکار و استاد میرفخرایی که سنگ تموم میذارن واسه آموزشمون و دکتر زهرا پناهی که تا الان کلللی چیز ازشون یاد گرفتیم! ایشالا که همیشه تو همه مراحل زندگیشون پیروز باشن...

فوز و رستگاری در بلوگفا! واقعا از نوشتن در بلوگفا لذت میبرم. دیروز با خانوم دکتر و استاد کشتکار صحبت میکردم و ایشون خیلی با محبت و حوصله بهم جواب میدادن. و در نهایت متوجه شدم باید زحمت زیادی بکشم تا بتونم مثل ایشون استاد باتجربه و مفیدی باشم. از دیروز حالم کمی گرفته بود و عجیب اونکه دلمم داشت به درس خوندن نمیرفت تا اینکه اومدم بلوگفا و کمی نوشتم و این واقعا باعص شد حالم بهتر بشه! مرسی بلوگی!!!

تجربه ای بی نظیر با دکتر پارسا مهدی زاده و البته استاد کشتکار! مریضی که ما فک میکردیم COPD داره ولی در واقع سایکوپت بود و الکی اون صداها رو درمیاورد!! تا مریضی که 30 سال بود سیگار و تریاک میکشید و هنوز ریش کار میکرد! البته دیگه COPD شده بود و اون COPD قرار نبود به این راحتیا خوب بشه! باری تجربه ای بود بس پرکاربرد و مفید که موجب شد خیلی چیزا یاد بگیرم! همینطور دکتر مهدی زاده کلی درمان بیماری های پرکاربرد رو بهم یاد داد و منم در عوض بهش قول دادم هیچوقت اسمشو از یاد نبرم! خلاصه آقا واقعا 3 سال اول پزشکی چیزی جز وهم نبود و پزشکی تازه از الان داره شروع میشه! ضمن اینکه دیشب متوجه شدم هیچی بلد نیستم و عهد بستم سه ماه بعد که داخلی تموم میشه، بهترین استاجر بخش بشم و بعد از اونجا برم! فلذا برنامه ریزی بسیار دقیقی لازم داشتم که بتونم بهش برسم و دیشب طرح اولیه برنامه رو ریختم و امروز هم انشالا طرح رو نهایی میکنم باشد که رستگار شویم!

خدایا شکرت

بعد چند روز براتون از قرائت خانه پاویون پسران فیروزآبادی مینویسم. اینجا واقعا گرم و متروکس. حالا میفهمم چرا هیشکی اینجا نمیاد! باری، این جانب امروز کشیک داوطلبانه استاجری وایستاد تا یکم بیشتر سر بزنه و با سازوکار استاجرا و البته کلا پزشکا تو فیروزآبادی بیشتر آشنا بشه. دیشب خواستم بنویسم اما تا ۲ نیمه شب مشغول آماده کردن اسلاید امروز بودم و فرصت نکردم اصن بیام نت. امروز ارائه معاینات ریه رو داشتم که شکر خدا خیلی خوب پیش رفت. الانم تا عصر یکم درس میخونم تو دمای داغ درجه! باشد که رستگار شویم!

نماینده از رفیقم پرسید میتونه ارائه چهارشنبه رو به عهده بگیره؟ رفیقم گفت چی؟ و من گفتم من میتونم! بدین ترتیب ارائه رو از رفیقم دزدیدم که مطمئنم قبول میکرد!! تو ارائه استاد ازت خوشش میاد و درسه رو هم خیلی خوب یاد میگیری!
در مورد نحوه معاینه ریه باید کسب اطلاعات کنم و خیلی توش بد نیستم! تلاشمو میکنم! امری نیست اومدم یچی گفته باشم و برم!

امروز استاد گفت تخت ۱۱ با کی بوده؟ با من بود. رفتم پیشش، من بودم در مقابل استاد و چهارتا اینترن. فیروزآبادی داش رو سرم خراب میشد!  استاجر اکسپرت هم باشه میگرخه چه برسه به منی که روز دوم جدی استاژر شدنم بود و قبلش تقریبا جدی شرح حال نگرفته بودم. شانس آوردم خیلی گیر نداد، بچه های ایران خانوم دکتر میرفخرایی رو میشناسن. اصلا حوصله نداره! قبلنم گفتم!

الانم میترسم خوابم ببره موندم یکم جیگرم حال بیاد برم درس! خدایا خودت کمک کن!

امروز روز اول داخلی بیمارستان فیروزآبادی بود

سرویس۶و۵۰ دقیقه صبح راه میفته و یه سال بعد میرسیم بیمارستان. تا ۸ احتمالا صبونه‌ ای بسلفیم یا یه چک سریع رو بیمارامون داشته باشیم بعدم به سرعت مورنینگ میریم. بعد مورنینگ میریم بخش بیمارای جدیدو شرح حال میگیریم و بعدم که استاد میاد و بالای سر مریض وامیسته یه شرح حال میگیره و واسه ما توضیح میده که بهش میگن راند. هر تخت یکی از بچه ها مسئول شرح حال گرفتنشه و اگه درست شرح حال نگرفته باشیم مورد عنایت شدید دکتر قرار میگیریم. اتند یا همون استاد بخش ما تقریبا جدی ترین استاد، دکتر حسنا میرفخرایی هستن که اصلا حوصله استاژرای تنبل و از زیر کار در رو رو ندارن و روی کارشون دقیق و جدی هستن. تجربه فوق العاده ایه و دلم به حال اونایی که بیمارستانای دیگه رو بخاطر پیچوندن شرح حال و این چیزا یا اصطلاحا آف بودنش انتخاب کردن میسوزه😁

عرض ادب و صبح بخیر. این کاربر Seyed شب قبل از حدود ساعت ۷ تا ۱۱ونیم اورژانس رسول بود و همراه دکترها کارگر بیده و ستوده دوستان خوبم، و دکتر معصومی نائینی و نادریان دوستان جدیدم و البته آقای دکتر معاف از دستیارهای خوب اورژانس رسول، به تماشای کار آنها نشست چون کار زیادی بلد نبود😂😂

البته خالی از لطف نیست که بگم کاربر مذکور دیشب اولین اوردر(Order) عمرش را گذاشت که شامل PXR و Lt Femor X.Ray و البته Lt Knee X.ray برای خانمی با شکایت Falling down بود که بنده خدا از دوجا هم داخل گرافیهاش معلوم بود لگن شیکسته. کار زیادی نمیشد کرد و استراحت واسش نوشتن دو هفته همراه یسری دارو. کار جالب و البته انرژی بری بود، و نیاز به سرعت عمل، حوصله و اعصاب پلاتینیومی داشت که هم زمان هم فک کنی طرف چشه هم مریضاتو چک کنی که همه چی تحت کنترل باشه هم با بقیه حرف بزنی هم به همراه یه مریض جواب بدی هم جواب توهینا و بحثای همراه یه مریض دیگه رو بدی! یه PCR هم اکسپایر شد که همراهانش افتاده بودن یه گوشه و گریه میکردن که صحنه خیلی ناراحت کننده‌ای بود.

اونجا متوجه یه نقطه ضعفم شدم اما. خیلی تاثیر میگیرم. همش جوری رفتار میکنم که به عنوان یه استاژر خیلی بم تیکه نندازن و این بده. من نباید واسه انجام کار درست از کسی بترسم! همه‌ی استاژرا همین بودن از اول! منم یکی مث همشون! والا!

امروزم که فیروزآبادی و داخلی رو شروع میکنیم به امید خدا...

بازم مینویسم چی میشه😁 فعلا

پیش بچه های اینترن بودم، پیشنهاد داد فردا باهاش برم اورژانس
اگرچه فردا کار زیاد دارم اما چون علاقه زیاد دارم و البته گفت بچه های خودتونم میان و کلی چیز یاد گرفتن و منه حسودم نتونستم تا رسیدن به بخش اورژانس و یاد گرفتن سر همون موقع صبر کنم فلذا پذیرفتم! سر رفت و آمدشم جر میخورما ولی ارزش داره
در کنار اینها این کاربر امشب یکم دیگه درس میخونه بعلاوه فردا هم تا رفتن به اورژانس که حدودا ساعت 6 عصر هست مطالعه رو ادامه میده و سعی میکنه چشم رو یه دور دیگه بخونه که کامل مطالبش تثبیت بشه. خلاصه که داستان داریم! فعلا شب بخیر

دوستان عزیزم، اگر در زمینه پزشکی، کنکور، یا هرچیز دیگه که فک کردید من بتونم کمکتون کنم، و خواستید در محیط ارتباطی راحت تری از نظر نحوه چت در ارتباط باشیم، میتونید به اکانت کاری تلگرامم به آدرس https://t.me/Dr_Hashemi پیام بدید. پولی هم نمیگیرم؛ (و البته شاگرد جدیدم واسه مشاوره قبول نمیکنم)

اگر هم نه میتونین به ایمیلم به آدرس seymah.hashemi@gmail.com ایمیل بزنین

در نهایت هم میتونین کامنت بذارید و بگید نمیخواید متنتون دیده بشه من ویرایش میکنم و تو کامنت پاسختون رو میدم ولی خوب ترجیحا کامنت رو خصوصی نکنین چون پاسخ دادن بدون داشتن وبلاگتون غیر ممکنه...

امروز  صبح بیدارشدم و نگاهی به گوشی انداختم که ۷:۱۵ رو نشون میداد! با خودم گفتم لعنت لعنت لعنت!! گوشیو انداختم اونور گرفتم خوابیدم. سرویس ۷:۲۰ راه میفتاد. عملا دیرم شده بود! روز بی حاصلیه! شاید برم درس بخونم یکم! باز شب میام😁

به هر حال خدارو شکر

بعد از ۳ ساعت این خط به اون خط و این اتوبوس ب اون اتوبوس، رسیدم دانشگاه. راه های وسایل نقلیه بیمارستان رسول افففتضااحههه! جرررررر خوردم!! امتحانم با این که فک کنم اول شم ولی اینقد سخت بود که همون اول کاری سه چهارتا غلط پیدا کردم🥴🥶 بازم از تلاشم کاملا راضیم BTW

اگه ببرن رو نمودار احتمال داره ۲۰ بشم. قول دادن میبرن

نامردا خیلی سخ گرفتن🤦‍♂️

قرار بود بیمارستان بمونم کشیک داوطلبانه برم که نتونستم رفیقامو بپیچونم

باید کم کم بهشون بفهمونم من استاژر اینترستیم دیگه اون پسر وقت گذرون پابجی باز  قدیم نیستم🥴😂

به هر تقدیر الهی شکر

ساعت ۵و ربعه، این کاربر زودتر پا شده ک بشینه درسشو بخونه تا ۷، و از اونطرفم بیمارستان از۸ تا ۱۲، واسه ۲۵ مبحث مهم مرور نشده امتحان. ایشالا بعد امتحان خوش خبر بیام):

واسم آرزوی موفقیت پلیز((: