بسم الله الرحمن الرحیم
حدود دو ماهونیم هست که با خدا عهد بستم مراقب اعمال و رفتارم باشم و در عوض امورم رو و گره های زندگیم رو به خدا بسپارم تا او اصلاحشون کنه.
نتیجه باور نکردنی بود. حتی حدود40 روزه داروهای تمرکز و افسردگیم رو قطع کردم و دیگه بهشون برنگشتم.
عزت، اعتماد به نفس، حل شدن مشکلات بسیار بسیار پیچیده( خودم خیلی خوب میدونم چرا دوبار از قید مقدار زیاد استفاده کردم:) )، باز شدن ذهن و خیلی چیزای عجیب غریب دیگه که بهم عنایت شد.
اما جای یه چیزو خالی میبینم.
که چی. نتیجه چیه؟ آخرش که چی؟ این قصه یه انتها کم داره.
و به این نتیجه رسیدم که توکل و ارتباط با خدا، بدون ایمان و کار کردن واسه امام زمان کامل نیست. مث عالم بی عمله، مث زنبور بی عسل! مث گوشی بدون اینترنت! ناقصه!
چون امام زمان، ادامه و تکمیل کننده و بَقیَت خدا و اعتقاد به خداست و پایان دهنده به هم ریختگی های بشره. اعتقاد نداشتن به این ینی اعتقاد ندارم خدا شروع حکیمانه و سیر دقیق رو برای کار بشر تنظیم کرده اما تهش رو باز گذاشته!
آره خلاصه. بنظرم اگه خداشناس باشی، میرسی به آقا صاحبالزمان.
در پناه خدا و زیر سایهی آقا صاحبالزمان باشید.
یاعلی(ع)