بسم الله الرحمن الرحیم
اوضاع این روزهام خوب نیست. تایم مطالعم به کف رسیده. برنامه های درسیم نارسا شده و بدرد نمیخوره. اتلاف وقتم زیاد شده و بخش قابل توجهی از وقتم رو به بطالت میگذرونم.
طی چند ماه اخیر این بدترین روزهایی هست که میگذرونم.
ضعیفشدم. عللی که قبلا نمیتونست مانع درسم بشه امروز داره مانع میشه! این ها رو مینویسم نه از غرغر و ناله. از روی اینکه بدونم شرایطم چیه. نه باید بدتر از وضع موجود بنویسم و نه بهتر.
خوب! تکلیف چیه؟ اولین کاری که باید بکنم، باید طرز فکرم رو عوض کنم. این رو اخیرا متوجه شدم. من طرز تفکرم اینه که قبلا بخاطر دارو خوب بودم و به مرور که دارو کنار گذاشته شد منم شکست خوردم و درسم تعطیل شد. حال اونکه سال کنکور دارو نمیخوردم ولی بازم تایم مطالعم گاهی به هفتهای90 ساعت میرسید! پس دارو کمکیه ولی تعیین کننده نیست. دومین کار تغییر دیدگاهمه نسبت به خودم. ببخشید که بنظر کمی تعریف از خود میشه اما نباید وقتی خودم رو به خودم معرفی میکنم کوتاهی کنم. من یه دانشجوی پرتلاشم، که دنبال تهذیب نفسشه، براش مهمه نظر خدا راجع بهش چیه، سازگاریش بالاس، و حالا یسری ایراداتم داره که باید رفعشون کنه. این از این. اینکه من قبلا دانشجوی بدی بودم مال قبلنه. خدا امروز من رو قدرت داده و نتیجه این قدرت رو از من میخواد. مشکلات و موانع هستن اما مهم نیست. چون خدا هست باید تاخت. تا او هست نباید خود را باخت! کار بعدیی که باید انجام بدم، اینه که مرتب سازی بکنم. باید شرایط رو کنار هم بگذارم و سعی بکنم قطعات به هم ریختهی پازل رو کنار هم بچینم. باید برنامه بچینم و کارهام رو راست و ریس کنم و یکم روی نظم بیفتم. کار دیگری که انجام باید بدم، مدتی دور بودن از عرصهی مجازیه. من برای خودم بیشتر از دیگران اهمیت دارم و نباید طوری خودم رو در اختیار دوست و آشنا بگذارم که چیزی برای خودم نمونه. کار بعدی شروع تلاشمه با یک برنامه منطقی و آرام و قدم به قدم. فعالیت بعدی معطوفه به ورزش. کمی ورزش هم حال آدم رو بهتر میکنه هم برای سلامتی مفیده. فعالیت آخر، سکوته. نباید اهداف و تصمیماتم رو برای هرکسی تعریف کنم. اینطور میشه که هرکسی جرئت نظر دادن پیدا میکنه. باید یک دوره درمان شدید بگیرم تا از شرایط حاد خارج بشم و بعد درمان دائمی سبکتر داشته باشم و به کارهام هم برسم. نباید هرگز ناامید بشم چون خدا به همهی کارهای ما آگاهه و احاطه داره و نگرانیی نیست. خودش اوکیش میکنه فقط تلاش ما رو میخواد. در آخر، باید مداومت کنم. مداومت مداومت مداومت. باید فداکاری کنم و خیلی چیزها رو از دست بدم تا بتونم چیزهای با ارزشتر بدست بیارم.
تا خدا هست نگرانیی نیست. الهی به امید تو.
در پناه خدا باشید
یاعلی(ع)